Akşam tiyatroya, Paçi isimli oyunu izlemeye gideceğimi söyleyince teyzem; “Paçi Lazca bacı demek” diye aydınlatıyor beni. Oyun gerçekten de Karadeniz’de geçiyor.
Karadeniz ezgileri eşliğinde salondaki yerlerimizi alıyoruz, bir de dinmek bilmeyen bir kuş cıvıltısı var.
Acaba kuşun biri yanlışlıkla salona mı girdi diye çaktırmadan etrafa bakıyoruz ama ortalarda kuş resmi bile yok.
Oyun başlıyor, sahnede yerde bir dikiş kutusu var, sonradan Erkan Can’ın sahnedeki yerini almasıyla bunun bir alet kutusu olduğunu anlıyoruz.
Terzi olup sökük dikecekler diye beklerken marangoz olup çivi çakmaya başlıyorlar çırağıyla; belki de tam da bu yüzden çekici eline vuruyor Erkan Can.
Çünkü anlıyoruz ki aslında onlar tiyatro oyuncuları, dekorlarını tamir ediyorlar akşamki oyundan önce.

Tiyatro böyle bir şey, gerektiğinde dekorunu çakar, kostümündeki söküğü diker, makyajını kendin yaparsın. Tiyatro azıcık deli işidir. Televizyonda oynayacak bir dizinin tek bir bölümünden kazanacağınız parayı, tiyatroda tüm bir sezonda kazanamayabilirsiniz.

Paçi’de de oyuncular sahne aralarında kararan ışıkların altında dekorları kendileri yerleştiriyorlar, oyunla gerçeğin çok da farkı yok bu açıdan.

Erkan Can’a gelen giden Firet diyor. Firet Firet dedikleri Fred Çakmaktaş mı acaba diye düşünüyor insan ancak daha sonra Karadeniz şivesine alıştıkça kulağımız isminin Fırat olduğunu anlıyoruz.
Mahalle’nin muhtarlarının Temel’i Erkan Can, Paçi’de de Karadeniz şivesi ile oynamasına karşın farklı bir oyunculuk sergiliyor.
İnternette gezinirken öğrendiğime göre bu oyun için 37 yıldır aralıksız içtiği sigarayı bile bırakmış. Bence çok da iyi etmiş, zira bu oyun büyük kondüsyon gerektiriyor.

Oyuncular çok enerjik bir performans sergiliyorlar, sanırım ışıkların da etkisiyle oyunun sonunda her gece birkaç kilo veriyorlardır. Oyun boyunca sahnenin bir sağına bir soluna koşturmaca eksik olmuyor.
Biz seyrederken yoruluyoruz ama oyuncular azimli, üstüne bir de halay çekip kol bastı yapıyorlar.
Bir de Karadenizli olduklarını belli edercesine bol bol çay içiyorlar ama seyirciye ikram etmek akıllarına gelmiyor. Oysa şöyle tavşankanı çaylarımızı, Ajda bardaklarımızda yudumlayarak da izleyebilirdik oyunu.

Bir demet tiyatronun Füreyyası Neslihan Yeldan, Paçi’deki Leyla rolünde de hırçın. Üstelik eli de maşalı, maşa yerine süpürge kullanıyor ama bu canını sıkanları bir güzel pataklamasına engel olmuyor.
Karadeniz’in hırçın dalgalarından daha da tehlikeli Leyla’nın, herkesi peşinden koşturan dünya tatlısı Ayla isimli bir de paçisi var.
Oyun da bunun üzerine kurulu; zengin babanın tatlı kızıyla evlenmek isteyen adaylar Leyla engeline tosladıklarından, bir oyun edip ondan kurtulmaya çalışıyorlar. Ancak bir süre sonra kim avcı, kim av karışıveriyor.
Arada hafif politik göndermeler olsa da bu bir komedi. Özellikle Charlie Chaplin’in Şarlo’sundaki gibi durum komedilerinden hoşlananlar için geçirilecek güzel bir saat vaadediyor.
Ama siz yine de yerinizi en önden ayırtmayın, kafanıza bir golf topu inebilir ya da Leyla’nın süpürge darbelerinden nasibinizi alabilirsiniz, neme lazım.
Merve Gürcan

http://www.mervegurcan.com/2011/11/paci.html#comment-form

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Etiam ligula tortor, laoreet bibendum sodales sit amet, posuere sed ante. Nam lobortis aliquam justo et ultricies. Maecenas pharetra consequat lacus nec semper. Sed a libero eu mi sagittis cursus. Sed venenatis egestas justo eget molestie. Pellentesque sit amet neque libero, vitae varius orci. Proin eget nisi nisi. Nam quis tellus nibh, nec facilisis libero. Sed et mauris est. Etiam vel justo a odio laoreet dignissim non ac odio. In eros diam, tempor in molestie pharetra, elementum sed risus. Donec volutpat gravida facilisis. Proin purus sem, bibendum id eleifend eu, tincidunt eu risus. Praesent gravida, eros ut gravida facilisis, ipsum nunc dictum est, non hendrerit sapien justo id mauris. Phasellus vel arcu non nulla suscipit pretium. Donec gravida arcu at dui porta sed rhoncus quam sodales. Nunc dictum rutrum lacus in pretium. Aliquam aliquam aliquet laoreet. In ultrices nunc in nibh blandit vitae aliquet risus malesuada.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vestibulum erat risus, placerat sit amet commodo non, facilisis non tortor. Integer feugiat, odio ut commodo consectetur, tellus tellus commodo libero, sed volutpat quam nunc a tortor. Pellentesque nec massa imperdiet justo rutrum ultrices id vitae felis. Curabitur quis arcu non ipsum placerat tincidunt eget vitae est. Nam dictum pharetra mattis. Morbi bibendum laoreet facilisis. Morbi lacinia sollicitudin pharetra. Vestibulum erat lorem, luctus sit amet porta dapibus, tristique vitae ligula. Donec eget augue velit. Suspendisse facilisis, libero id accumsan accumsan, purus erat consequat metus, a lobortis nisl urna sit amet odio. In felis eros, consequat id commodo vitae, congue non erat. Aenean ultricies elit ut nisi posuere et porttitor turpis iaculis.

Çocukluğundan beri ayrılmamış üç arkadaş, biri mahallenin kasabı, biri muhasebeci, biri de Türk kültürü profesörü olmuş üç kafadar. İçlerinden biri kanser olunca, inançları gereği öldükten sonra yakılmak ister ve farklı olana yaşam hakkı vermeyen düzenle karşı karşıya gelirler. Başvurdukları heryerde başka komediler yaşar, her türden anlaşmazlık ve anlayışsızlıklarla karşılaşır, bize çağdaş bir “Yaşar-yaşamaz” hikayesi sunarlar. Irmak Bahçeci’nin yazıp Yıldıray Şahinler’in yönettiği, Cem Davran, Bahtiyar Engin, Yıldıray Şahinler, Tuğçe Kıltaç ve Erkan Can’ın oynadığı oyun, yılın komedisi olmaya aday.

Yazan: Irmak Bahçeci  Yöneten :  Yıldıray Şahinler Dekor&Kostüm:   Barış Dinçel Işık Tasarım & Uygulama: Efe Sümer

Oyuncular:

Cem Davran Erkan Can Yıldıray ŞahinlerBahtiyar EnginTuğçe Kıltaç

Yönetmen yrd. :Özge Çatıkkaş – Tuğçe KıltaçDekor Uygulama: Muhammet Topraktepe – Mustafa Topraktepe Görsel Tasarım : Emre Erdem

İstanbul Halk Tiyatrosu 2008 – 2009 tiyatro sezonunda Sinan Tuzcu’nun yazıp Arif Akkaya’nın yönettiği SÜRMANŞET oyunundan sonra şimdi de İskoç yazar Gregory Burke ün yazıp Mehmet Ergen in çevirip sahnelediği GAGARİN SOKAĞI’yla karşımıza çıkıyor.
İskoçya’nın fakir sanayi bölgelerinde bir fabrikada iki işçi, fabrikayı teftişe gelecek ve Japon yada Amerikalı olduğunu tahmin ettikleri birini rehin alırlar. İşçilerin amacı siyasi bir eylem gerçekleştirmektir. O gece görevi biten üniversite mezunu bir güvenlik görevlisi de şapkasını unuttuğu için fabrikaya geri döner ve işin içine bulaşmış olur. Oyun işçi, işveren ve öğrenci arasındaki düşündürücü aynı zamanda komik tartışmalarla gelişir.
Oyunda Bahtiyar Engin, Levent Üzümcü, Yıldıray Şahinler ve Deniz Celiloğlu rol alıyor. Dekor ve kostüm tasarımı Barış Dinçel’e ışık tasarımını ise Kemal Yiğitcan’a ait. Oyun 2001’de Londra da National Theatre de oynanmış ve sonra West End’e transfer olmuştur.
Bu yapım eserin ülkemizde ilk sahnelenişi. Küresel ekonominin büyük bir kriz yaşadığı şu genlerde Gagarin Sokağı özellikle 90 sonrası siyasi bakışıyla düdşündüren ancak komik diyaloglarıyla da eğlendiren bir oyun.
Yazan: Gregory  Burke Çeviren: Mehmet Ergen Yöneten :  Mehmet ErgenDekor&Kostüm:   Barış Dinçel Işık Tasarım:  Kemal YiğitcanOyuncular:
Yıldıray ŞahinlerLevent ÜzümcüBahtiyar EnginDeniz Celiloğlu
Yön. Yrdımcıları : Ekrem Yücelten – Can  AydınGörsel Tasarım : Emre Erdem Işık Uygulama: Metin Çelebi – Efe Sümer Dekor Uygulama: Muhammet Topraktepe – Mustafa Topraktepe

Oyun modern sanatın envanterlerinden yararlanarak seyircide ilüzyon yaratma çabasıyla sahnelenmektedir. Avrupa tiyatrosunun “in your face” deyimiyle adlandırdığı akımı kendine eş tutan oyun; seyirciye günümüz politik durumunu; seyircinin bu durum içerisinde yerini; çekincesiz yansıtmaktadır. Sinamanın görsel ve işitsel gücünden de faydalanan oyunun her noktasında aktif kalmasına yardımcı olan sahneleme biçimlerini kullanmaktadır.
“Oyun, Engin Değirmen (Tardu Flordun) adlı politikanın kalbinde yetişmiş, zengin işadamının karanlık işlerini konu alır. Devletin açmış olduğu ihaleye yabancı kaynaklı bir şirket ile giren Engin Değirmen, ihale sırasında karşısına çıkabilecek engelleri kaldırmak için çeşitli oyunlara başvurur.
Bu oyunlar sırasında yanında Aziz (Erkan Can) ve Yeşim (Dolunay Soysert) bulunmaktadır. Bu üçlü; babaları ihale güvenlik raportürlüğü yapan iki kızkardeşin, Aslı (Ceyda Düvenci) ve Funda (Beste Bereket) nın sakin ve sıradan hayatını paramparça edecek; bu arada kendileri de oluşan fırtınadan paylarını alacaktır
Kimi ölür, kimi kaybolur, kimi kazanır. Hepsi kendi hayatları için oynamaktadır.”
Yazan : Sinan TuzcuYöneten : Arif AkkayaOyuncular : Erkan Can, Dolunay Soysert , Tardu Flordun, Ceyda Düvenci, Beste Bereket

Bir dakika bile suç işlemeden duramıyoruz!
Günde ortalama 2.200 suçun işlendiği, her 10 kişiden ikisinin silahla gezdiği bir ülkede, şiddete maruz kalmadan yaşamak mümkün mü?
Üçüncü sayfalardan inmeyen töre cinayetleri, sanki tüm toplumun kaderi olmuş! Yasalar, namus adına işlenmiş cinayetlerin yıllarca koruyuculuğunu üstlenmiş bu ülkede adeta. Şimdi durmuş, hep birlikte kaderimize ağlıyoruz.
Ülkede yazar çizerin, gazetecinin ve aydınların kurşunların hedefi olmasını kanıksayışımızı ya da öldürülmelerine kayıtsız kalışımızı türlü bahanelerle süslemeyi ihmal etmemişiz. Hatta bir kısmımız, “Kurşunu sıkan da yiyen de kahramandır” safsatasını gelenekselleştirip, kasapları “kahramanlık” payesiyle yücelterek, sırtlarını sıvazlar hale gelmiş.
Üçüncü sayfalardan fışkıran şiddet, hepimizin aklını, beynini kana buladı. Defalarca çıkarılan aflarla ıslah edilmemiş suçluları, yeniden iyi bilenmiş birer silah misali sokaklara salarak, onları yeni suçlar işlemeleri konusunda adeta özendirmiş ve bu yeni suçlara yataklık etmişiz.
Bunca ölen insanla birlikte trajediler de öldü
Sokaklarında destancıların, boyunlarına astıkları teyplerinden ağıtlar yükselerek gezdiği, bireysel trajedileri, tek renk olarak basılmış, kan renkli gazete kağıtlarından halkına ibretlik olarak sattığı o günler, pek de gerilerde kalmadı oysa. Televizyonların hayatlarımızı bombardımana tutmadığı o günlerde, hane halkınca ibretle okunup, o küçük insanların, küçük hayatlarına ağlayan o insanlar yok oldu artık. Hayatın inanılmaz bir hıza eriştiği günümüzde, sıkıştırılmış, yalnızlaştırılmış bir dünyada, her birimizin hayatının birer kapana, tuzağa nasıl dönüştürüldüğünü birbirimizin yüzlerinden bile okuyamaz hale gelmişiz. Naklen katliamlarla, naklen savaşlarla ölüm ve şiddet adeta küçültülmüş, kanıksatılmış. Yanı başımızda ölen, öldürülen, yaralanan insanları, “İyi ki benim başıma gelmedi” diyerek izler hale gelmişiz.
Suçun suçu yok!
İşte tüm bu üçüncü sayfalardan izlediklerimizi, “Can Tarlası” oyunu, en yalın, en çarpıcı halleriyle bir daha izletirken, ağlanacak halimize güldürmeyi de ihmal etmiyor.Tüm bu olup bitene rağmen biz hep aynı şeyi aramayı ve yapmayı sürdüreceğiz.Beni biraz daha güldür!Beni biraz daha eğlendir!
Bunca suçlunun arasında hiç mi suçlu değiliz acaba?
11 kısa oyundan oluşan “Can Tarlası”, son yıllarda ülkemizi saran şiddet kasırgasının boyutlarını ve nedenlerini araştırıyor. Toplumsal hayatımızın hızla şiddetin tehditleriyle sarmallanmasının, bireysel trajedilere yabancılaşmamızın ve şiddeti kanıksamamızın nedenlerini eleştirel-gerçekçi bir bakışla, şiddetin kendisi kadar yalın ve sert bir dille sorgularken güldürmeyi de ihmal etmiyor.
“Can Tarlası”nı Kemal Kocatürk kaleme aldı ve yönetti. Dekor ve kostüm tasarımını Türkan Kafadar, müziğini Ayça Kocatürk, ışık tasarımını ise Sinan Tuzcu üstlendi. Dolunay Soysert, Levent Üzümcü, Yıldıray Şahinler, Bahtiyar Engin, Kemal Kocatürk, Mehmet Özbek, Fatih Yurdakul, Nilgün Atılgan’ın oynadıkları “Can Tarlası” nın sahneleneceği gün, yer ve saatleri ile ilgili detaylı bilgiyi ‘Aylık Oyun Düzeni’ sayfasında bulabilirsiniz.